Вместе с ребятами мы отправились в путь на воображаемом поезде до станции «Лесная чаща». Первой остановкой стало озеро Кырлай, где нас встретила красавица Су анасы (Водяная). Ребята вспомнили, почему нельзя брать чужие вещи без спроса, ведь гребень у Водяной обязательно нужно вернуть! Затем тропинка привела нас в густой лес, где прятался знаменитый Шурале. Дети не испугались лесного духа, а наоборот, очень веселились: они показали ему, какие они быстрые и ловкие.
Самым трогательным моментом дня стала чтение сказки «Коза и Баран». Ребята слушали историю о том, как смелые братец-козлик и сестрица-овечка перехитрили злого серого волка, сидя в уютном кругу на мягких подушках. Ребята дружно обсудили сюжет и решили, что самое главное - это всегда держаться вместе и помогать друг другу, тогда никакая беда не страшна.
Сказочное настроение осталось с нами надолго, напоминая о богатстве родного языка и народной мудрости.

Балалар белән хыялый поездда "Карангы урман" станциясенә юл тоттык. Беренче тукталыш Кырлай күле булды, анда безне гүзәл Су анасы каршы алды. Балалар башкаларның әйберләрен сораусыз алырга ярамаганлыгын искә төшерделәр.
Аннары сукмак безне мәшһүр Шүрәле яшеренгән куе урманга алып килде. Балалар урман рухыннан курыкмады, киресенчә, күңел ачтылар: алар аңа нинди тиз һәм җитез булуларын күрсәттеләр.
Көннең иң тәэсирле мизгеле "Кәҗә белән Сарык" әкиятен уку булды. Балалар кыю кәҗә һәм сарыкның явыз соры бүрене ничек алдаулары турындагы хикәяне тыңладылар. Балалар бергәләп сөйләштеләр һәм иң мөһиме - бердәм булсак барлык авырлыкларны да җиңеп була дигән карарга килделәр.
Туган телнең байлыгын һәм халык зирәклеген искә төшереп, әкияти кәеф безнең белән озакка калды.